Nie stój, nie czekaj..., "Góry" 04/2010.

"(...) Gregor, przy każdym wyjściu w góry pokazywał mi miejsca, gdzie spadali jego pacjenci. Może nie było to zbyt budujące psyche przed wejściem w ścianę, ale co tam - kiedyś mój partner spisał testament na okoliczność naszego wyjazdu w Alpy, więc Gregorowe opowieści nie bardzo mnie szokowaly."

" (...) w zespołowym wspinaniu przejście tej drogi było dla mnie symbolem wszystkiego, czego w górach szukałem i czego od wspinania oczekiwałem – przyjaźń, zrozumienie, idealne zgranie i pięć dni na wspaniałej ścianie. Po latach okazało się, że to była moja ostatnia poważna droga, którą zrobiłem z partnerem. Odtąd wspinałem się wyłącznie sam, ale to już inna, długa historia…"

" (...) zobaczyłem ich agresywne dzioby rozszarpujące resztki żywności. Byłem przykuty do skały, splątany linami i nawet nie mogłem ich wystraszyć. Praprzodkowie tych czarnych bestii na pewno delektowali się wątrobą Prometeusza. No cóż, zostały mi dwa batony i dwa dni wspinania – jakoś się wytrzyma. (...) w nocy dygotałem, jakbym miał splątanie ruchowe. Już niewiele zostało mi do szczytu i w końcu stanąłem na nim, i zapalilem ognisko zwycięscy."

"Wysoko w górze wisiał mój solidny cam z założonym karabinkiem – musiałem polecieć dosłownie na sekundę przed wpięciem się do niego. Pech. Szybko obandażowałem palec obdarty ze skóry i ponownie zabrałem się do feralnej rysy, obiecując sobie, że to był już ostatni lot. Obietnicy jednak nie dotrzymałem, bo dwa wyciągi wyżej, kolejna płyta wyrzuciła..."

"Wchodzi Hendrix ze swoim „Wild Thing”, trochę Stonesów z lat siedemdziesiątych, aż w końcu dłuższa sekwencja Zeppelinów z „Baby, I’m Gonna Leave You” i porażające „Horse Called War” z Pride and Glory. Przy ostatnim kawałku Pat wciska gaz do dechy i jedziemy na klify Neist..."

"Najbardziej spodobał mi się tytul - „bez haków", bo ma w sobie negację. Może jak dodam jeszcze solo, to jakoś lepiej zabrzmi? W końcu ta droga to symbol haczenia, może właśnie trzeba trochę przekory, jakiejś kontestacji i zaprzeczenia...?"